[ad_1]
Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, στην Ελλάδα διεξήχθησαν ούτε λίγο ούτε πολύ 35 βουλευτικές εκλογές. Κάθε μία από αυτές είχε ιδιαίτερη σημασία. Ομως υπήρξαν κάποιες που, για διάφορους λόγους, ξεχώρισαν περισσότερο από τις άλλες. Ορισμένες επειδή το αποτέλεσμα ήταν απρόσμενο, όπως συνέβη στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920. Μόλις τρεις μήνες μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης των Σεβρών, ο Ελευθέριος Βενιζέλος αισιοδοξούσε ότι η διπλωματική του επιτυχία θα επιβραβευόταν στις κάλπες. Αποδείχθηκε ότι έσφαλλε οικτρά, καθώς τελικά επικράτησαν οι αντιβενιζελικοί. Ο ίδιος δεν εξελέγη καν βουλευτής. Απροσδόκητο ήταν εν μέρει και το αποτέλεσμα των εκλογών του Μαΐου του 1958. Οχι ως προς τον νικητή, μια και η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή επιβεβαίωσε τον τίτλο του αδιαφιλονίκητου φαβορί. Αλλά ως προς τον δεύτερο, καθώς για πρώτη φορά αξιωματική αντιπολίτευση αναδείχθηκε ένα κόμμα της Αριστεράς, η ΕΔΑ.
Ενίοτε προέκυπταν συντριπτικές εκλογικές νίκες. Τον Νοέμβριο του 1974 η νεοϊδρυθείσα Νέα Δημοκρατία συγκέντρωσε το 54,37% των ψήφων: στις πρώτες μεταπολιτευτικές κάλπες, ο Καραμανλής εμφανίστηκε (και ήταν) ο εγγυητής της ομαλής μετάβασης από τη δικτατορία στη δημοκρατία. Ποσοτικά συγκρίσιμο είναι το 52,72% που πήρε τον Φεβρουάριο του 1964 η Ενωση Κέντρου με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπανδρέου: όμως αυτό το τεράστιο ποσοστό δεν στάθηκε αρκετό για να τον κρατήσει στην εξουσία για πάνω από ενάμιση χρόνο. Κοντά στο 50% έφτασε τον Νοέμβριο του 1952 ο Ελληνικός Συναγερμός του Αλέξανδρου Παπάγου ο οποίος, λόγω του εκλογικού συστήματος εξασφάλισε τη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη μεταπολεμική εποχή (247 έδρες επί συνόλου 300).
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tovima.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Μπορείτε να συνδεθείτε από εδω
Είσοδος
[ad_2]
Source link
