[ad_1]
Η Mary Turner Pattiz, η οποία ως Mary Turner ήταν ντισκ τζόκεϊ με μεταξένια φωνή στο KMET, τον ροκ σταθμό με γνώμονα τα άλμπουμ που ήταν το soundtrack της Νότιας Καλιφόρνια στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του ’80, πριν εγκαταλείψει το ραδιόφωνο για να γίνει σύμβουλος εθισμού και φιλάνθρωπος, πέθανε στις 9 Μαΐου στο σπίτι της στο Μπέβερλι Χιλς. Ήταν 76.
Η αιτία ήταν ο καρκίνος, είπε ο Ace Young, πρώην διευθυντής ειδήσεων της KMET.
Οι KMET ήταν ένα σκληρό ροκ ξεκίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 1970, με τους χαλαρούς τζόκεϋ τους να παρέδιδαν μια σταθερή ροή νέας μουσικής από συγκροτήματα όπως οι Who, οι Pink Floyd και οι Steely Dan, μαζί με ελαφρώς άτακτο μοτίβο — λίγο σεξουαλικό υπονοούμεν, ατελείωτο stoner αστεία — αυτό ήταν μια ευπρόσδεκτη αντίθεση για τις κορυφαίες 40 επιτυχίες που δημιουργήθηκαν από τους σταθμούς AM.
Ήταν περήφανοι αποστάτες, ανακατεύοντας ρεπορτάζ σερφ με ειδήσεις γεγονότων όπως ο ψεκασμός της μεξικανικής κυβέρνησης στις παράνομες καλλιέργειες μαριχουάνας με paraquat, ένα θανατηφόρο δηλητήριο. (Όταν ο Jim Ladd, ένας αργά το βράδυ DJ, είπε στους ακροατές του να τηλεφωνήσουν στον Λευκό Οίκο για να διαμαρτυρηθούν για την πρακτική, 5.000 καλούντες μπλόκαραν τον πίνακα διανομής του Λευκού Οίκου.) Οι φωτεινές κίτρινες πινακίδες τους τοποθετούνταν συχνά ανάποδα. Είχαν μια χαρακτηριστική επευφημία, “Whooya” (το “w” ήταν σιωπηλό), ότι όλοι οι αναβάτες δούλεψαν στα προγράμματά τους. Ο νεολογισμός ήταν μια τελειοποίηση, είπε ο κ. Γιανγκ σε μια συνέντευξη, «του ήχου βήχα που κάναμε όταν καπνίζαμε πολύ μπρίκι». Η κυρία Pattiz —τότε η Mary Turner— ήταν γνωστή ως «η καυστήρας», ένα παρατσούκλι που λέγεται ότι της είχε δώσει ο Peter Wolf, ο τραγουδιστής των J. Geils Band, για τη σαγηνευτική παράδοση και την ωραία εμφάνισή της, και είχε το κύριο νυχτερινό σημείο, από τις 6 έως τις 10 μ.μ
Όταν μεγάλα συγκροτήματα ήρθαν στην πόλη για να εμφανίσουν ή να προωθήσουν έναν νέο δίσκο, έκαναν μια στάση στο KMET για να πάρουν συνέντευξη από την κα Pattiz. Ήταν ήπια και συνομιλητής, μια ευγενική συνομιλήτρια που πείραζε κάποτε τον Μπρους Σπρίνγκστιν ρωτώντας: «Ξέρεις πραγματικά ένα όμορφο μικρό μέρος στη Νότια Καλιφόρνια, κάτω από το Σαν Ντιέγκο, όπου παίζουν κιθάρα όλη τη νύχτα και όλη μέρα;» (Ανέφερε το «Rosalita», ένα τραγούδι από το δεύτερο άλμπουμ του κ. Σπρίνγκστιν.) Το πιο σημαντικό, άφησε τα θέματά της να μιλήσουν χωρίς διακοπή. Από την πλευρά του, ο κύριος Σπρίνγκστιν ήταν τόσο παρεξηγημένος μαζί της που της ζήτησε ραντεβού και στην παράστασή του στο Φόρουμ στο Inglewood της Καλιφόρνια, το βράδυ μετά τη συνέντευξη, της αφιέρωσε το τραγούδι «Promised Land».
[ad_2]
Source link
/cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_asset/file/24336142/i_R9XD2F6_XL.jpg)
