[ad_1]
Υπάρχει μια στιγμή νωρίς στο The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom, σε ένα από τα πρώτα ιερά, όταν ένιωσα ένα ρίγος καθαρής συγκίνησης να με διαπερνά. Μου είχαν παρουσιάσει μια απλή εργασία: να φτάσω στην άλλη πλευρά ενός βαθύ χάσματος από πτώση στο θάνατο χρησιμοποιώντας τη νέα ικανότητα Ultrahand και μια ποικιλία από ξύλινες σανίδες, πέτρινα άγκιστρα και μια σταθερή ράγα. Η λύση ήταν αρκετά διαυγής, γι’ αυτό χρησιμοποίησα την ικανότητα του Ultrahand να κολλάει ουσιαστικά οτιδήποτε σε οτιδήποτε άλλο και έφτιαξα μια τετράγωνη σανίδα για να σταθεί ο Link και ένα πέτρινο άγκιστρο για να συνδεθεί με τη ράγα. Έπειτα κούμπωσα το ακατέργαστο μηχανισμό μου στη ράγα και ανέβηκα στο σκάφος. Όλα λειτουργούσαν ακριβώς όπως τα περίμενα, και μπόρεσα να περάσω το χάσμα αρκετά εύκολα. Ωστόσο, αυτή η απλή πράξη του να δω το πρόβλημα, να χτίσω κυριολεκτικά το σχέδιο και να εκτελέσω τη λύση ένιωσα τόσο ικανοποιητική που μέχρι να περάσω το χάσμα, είχα ξεσπάσει σε ένα χαμόγελο που κατάπιε το πρόσωπο.
Αν και υπήρξαν πολλές εξίσου ικανοποιητικές στιγμές μετά, δεν θα χαμογελούσα ποτέ ξανά έτσι και αυτή η αρχική συγκίνηση θα αντικατασταθεί σιγά σιγά με μια απαλή και οικεία ευχαρίστηση.
[ad_2]
Source link
