[ad_1]
Γνωρίζουμε ότι το φαινόμενο της πολιτικής στράτευσης στην Ελλάδα άρχισε να μειώνεται σημαντικά από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και ύστερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνη την περίοδο ο γνωστός ιδεολογικός άξονας Αριστεράς-Κέντρου-Δεξιάς έχασε την αξία του αλλά σε μεγάλο βαθμό έπαψε να εμπνέει το πολιτικό πάθος, τη σωματική εμπλοκή και σταθερή στήριξη των ψηφοφόρων στα πολιτικά κόμματα, όπως αυτό συνέβαινε στην πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο. Η σταδιακή μετατόπιση της πολιτικής επικοινωνίας των κομμάτων από το προεκλογικό «μπαλκόνι» στον πολιτικό «καναπέ» – που χαρακτήρισε ολόκληρη τη δεκαετία του 1990 και του 2000 – σηματοδοτούσε μια διαφορετική σχέση μεταξύ εκλογικού σώματος και πολιτικής ηγεσίας, το τέλος του σκληρού κομματισμού, την ανακάλυψη της διαχειριστικής και τεχνοκρατικής αξίας στην πολιτική, την πιο χαλαρή δέσμευση σε ιδεολογικά προτάγματα. Αν και ο παλιός δικομματισμός έδινε την εντύπωση μιας πολιτικής σταθερότητας, εντούτοις το πολιτικό διακύβευμα είχε μετατοπιστεί ήδη σε πολύ πιο ρευστές και συγκλίνουσες στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα αναφορές. Αλλωστε, όλος ο ψυχροπολεμικός κόσμος και οι διαιρέσεις του είχαν καταρρεύσει ανεπιστρεπτί.
Η περίοδος της οικονομικής κρίσης έδωσε την εντύπωση ότι η πολιτική στράτευση επιστρέφει δριμύτερη. Μάλιστα η σκληρή πόλωση γύρω από το δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο επανάφερε παλιές πρακτικές μέσα από νέους τρόπους επικοινωνίας και οργάνωσης. Οι πολιτικές συγκεντρώσεις έγιναν και πάλι της μόδας, όχι τόσο για να διαδηλωθεί το χρώμα του κάθε κόμματος αλλά ο τόνος της αγανάκτησης απέναντι στην κατάσταση χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους. Αυτή τη φορά ήταν τα social media οι κράχτες των παθιασμένων συγκεντρώσεων και όχι κάποιο κομματικό όργανο ή πρόσωπο που θα καλούσε σε εγρήγορση. Οι πολιτικές πλατείες της εξέγερσης ενώθηκαν παρά τις τεράστιες ιδεολογικές καταγωγές τους και αυτή η ώσμωση έφτασε μέχρι σε επίπεδο ηγεσίας στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τότε ήταν άλλωστε που οι πολιτικές δυνάμεις που κλήθηκαν να διαχειριστούν αρχικά την κρίση, ΠαΣοΚ και ΝΔ, σύναψαν συμμαχίες που μέχρι πριν λίγα χρόνια θα φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Η αρχική εντύπωση ότι η οικονομική κρίση επανέφερε τις παλιές ιδεολογίες στο προσκήνιο ήταν εσφαλμένη, μάλλον αποτελούσε την αφορμή για την οριστική υπέρβασή τους.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tovima.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Μπορείτε να συνδεθείτε από εδω
Είσοδος
[ad_2]
Source link
