[ad_1]
Το υπόγειο στην οδό Ήρας 12
Πασχαλία Τραυλού
Εκδόσεις Διόπτρα
Στο νέο της βιβλίο «Το υπόγειο στην οδό Ήρας 12» η συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού, καταπιάνεται ένα επίκαιρο θέμα, εκείνο των αμβλώσεων. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα.
Σε μια βουνοπλαγιά υπάρχει ένα χωριό, ο Παράδεισος. Μπορεί να είναι παράδεισος για τους άντρες αλλά κόλαση για τις γυναίκες. Αφέντης και εξουσιαστής είναι ο παπά-Δρόσος. Εφευρίσκει την Αγία Λεχούσα, χτίζει ένα μοναστήρι στο όνομα της Αγίας για να το επικαλείται κάθε λεχώνα γιατί στο χωριό δεν υπήρχε γιατρός μήτε μαμή.
Ηγουμένη του μοναστηριού χρίζεται η αδερφή του παπά και της δίνει το όνομα Ζαμπία. Λίγο αργότερα ο Δρόσος παντρεύεται την αθώα και εύθραυστη Ασημίνα και γεννάει ένα κορίτσι την Ανθή. Η παπαδοκόρη υποφέρει στην μικρή κοινωνία του Παραδείσου. Όταν γίνεται θύμα βιασμού του Νώντα, γεωπόνου που έχει έχθρα με τον πατέρα της, η Ανθή καταφεύγει στην θεία της κι εκεί η μοναχή Υακίνθη τη βοηθάει να ρίξει το παιδί. Είχε μάθει την τέχνη από την προηγούμενη μαμή την Παγώνα, η οποία βρήκε άδικο θάνατο, μα οι μαζεμένες γνώσεις που χε σ’ ένα τεφτέρι έφτασαν στα χέρια της Ανθής. Η Ανθή, με τη βοήθεια του δάσκαλου Στρατή, φυγαδέυεται στην Αθήνα.
Ο γιατρός Αλέξανδρος Μοράλης γίνεται δάσκαλος και καθοδηγητής, της δίνει όλα τα εφόδια για να πετύχει τα όνειρά της και μαζί, στο υπόγειο της οδού Ήρας 12, γίνονται αγγελοποιοί, όπως αποκαλούσε η Παγώνα, η μαμή τον εαυτό της. Η Ανθή με το τεφτέρι της Παγώνας αγωνίζεται ώστε να επιτραπεί στη γυναίκα το δικαίωμα της έκτρωσης, όταν εκείνη δεν είναι επιθυμητή, είτε από έναν βιασμό, είτε από μια απροσεξία.
Η συγγραφεάς καταπιάνεται με θέματα που μέχρι κάποια χρόνια πριν αποτελούσαν ταμπού. Μας ανοίγει παραθυράκι του τι συνέβαινε στις δεκαετίες ’50 και ’60, όταν υπήρχαν πολλά ίδια υπόγεια, όπως εκείνο στην οδός Ήρας, σε κάθε συνοικία πέρα από κάθε υποψία.
[ad_2]
Source link
