Ποιες χώρες αναγνωρίζουν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο; (infographic)

[ad_1]

Τα θεμέλια για το Καταστατικό της Ρώμης, τη συνθήκη που ίδρυσε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, τέθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο

Το Καταστατικό της Ρώμης, που ρυθμίζει τη δίωξη πολιτικών ηγετών που κατηγορούνται για διεθνή εγκλήματα, και το δικαστικό του όργανο, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), αναγνωρίζεται επί του παρόντος από 123 χώρες και περιοχές σε όλο τον κόσμο. Τα περισσότερα από αυτά τα κράτη βρίσκονται στην Ευρώπη, την Αμερική και την Αφρική. Όπως δείχνει ο χάρτης μας, δύο μεγάλες οικονομίες έχουν υπογράψει αλλά δεν έχουν ακόμη επικυρώσει το Καταστατικό.

Οι εν λόγω χώρες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία. Ο πρώτος υπέγραψε για πρώτη φορά το Καταστατικό αλλά απέσυρε την απόφασή του να το επικυρώσει τον Μάιο του 2002 υπό την κυβέρνηση Μπους. Μερικοί από τους λόγους που αναφέρθηκαν ήταν η έλλειψη κατάλληλων ελέγχων και ισορροπιών και η ασυμβατότητα με το Σύνταγμα των Η.Π.Α., καθώς η επικύρωση του Καταστατικού θα επέτρεπε στο ΔΠΔ να δικάσει Αμερικανούς πολίτες που διαπράττουν εγκλήματα σε αμερικανικό έδαφος, ένα δικαίωμα ιστορικά αποκλειστικό στα αμερικανικά δικαστήρια. Οι σχέσεις μεταξύ του ΔΠΔ και της Ρωσίας έχουν γίνει περισσότερο από τεταμένες από την έναρξη της εισβολής της τελευταίας στην Ουκρανία. Τον Μάρτιο του 2023, το ΔΠΔ εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και τη Ρωσίδα Επίτροπο για τα Δικαιώματα του Παιδιού Μαρία Λβόβα-Μπέλοβα για φερόμενη απέλαση παιδιών από την Ουκρανία και μεταφορά τους στη Ρωσία, κάτι που θεωρείται έγκλημα πολέμου στα μάτια του δικαστηρίου. Η Ουκρανία επίσης δεν έχει ακόμη επικυρώσει το καταστατικό.

Εκτός από τα Κράτη Μέρη και τις χώρες που δεν έχουν ακόμη επικυρώσει το Καταστατικό, δύο πρώην υπογράφοντες έχουν αποχωρήσει από τη συνθήκη: το Μπουρούντι και οι Φιλιππίνες. Τα 42 κράτη που ούτε έχουν υπογράψει ούτε επικυρώσει περιλαμβάνουν πολλά ασιατικά έθνη, όπως η Κίνα, η Ινδία, η Ινδονησία, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και η Τουρκία.

Τα θεμέλια για το Καταστατικό της Ρώμης, τη συνθήκη που ίδρυσε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, τέθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη «Σύμβαση για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας» που εγκρίθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη στις 9 Δεκεμβρίου 1948. Αλλά ήταν μόνο μετά τη δημιουργία δύο διεθνών ποινικών δικαστηρίων του R1990. δα), ότι θεσπίστηκε το έργο για τη δημιουργία μόνιμης καθολικής ποινικής δικαιοδοσίας.

Το Καταστατικό της Ρώμης, που υπογράφηκε στις 17 Ιουλίου 1998, ορίζει τα διεθνή εγκλήματα για τα οποία έχει δικαιοδοσία το δικαστήριο, συμπεριλαμβανομένων των εγκλημάτων πολέμου, των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και της γενοκτονίας, εάν διαπράττονται στην επικράτεια ενός κράτους μέλους ή από έναν από τους υπηκόους του. Υπάρχει μία εξαίρεση σε αυτό το τελευταίο σημείο: το δικαστήριο μπορεί να έχει δικαιοδοσία για ένα διεθνές έγκλημα εάν το επιτρέψει ή το ζητήσει το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Λόγω του ότι η πλειονότητα των κατηγορουμένων συνδέεται με ένοπλες συγκρούσεις στην αφρικανική ήπειρο, πολλές χώρες σε αυτήν την περιοχή αντιτίθενται στο ΔΠΔ, ισχυριζόμενοι ότι είναι ένα νεοαποικιακό εργαλείο των δυτικών δυνάμεων που υπογραμμίζει εγκλήματα σε φτωχότερες περιοχές του κόσμου, ενώ δεν διώκει εγκλήματα πολέμου ή παρόμοια αδικήματα που φέρεται να διαπράττονται από υπηκόους πιο εύπορων εθνών.