[ad_1]
Ο Τζορτζ Μάχαρις, ο σκληροτράχηλος ηθοποιός του θεάτρου, γεννημένος στη Νέα Υόρκη, ο οποίος έγινε καρδιοκατακτητής της τηλεόρασης της δεκαετίας του 1960 ως πρωταγωνιστής της σειράς «Route 66», πέθανε την Τετάρτη στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια. Ήταν 94 ετών.
Ο επί χρόνια φίλος και φροντιστής του, Marc Bahan, επιβεβαίωσε τον θάνατό του.
Η μεγαλύτερη φήμη του κ. Μάχαρις προέκυψε από τον ρόλο του Buz Murdock, ενός από τους δύο νεαρούς άνδρες που ταξίδεψαν στη χώρα με ένα κάμπριο Corvette, βρίσκοντας μια νέα περιπέτεια και δράμα (και συνήθως μια νέα νεαρή γυναίκα) κάθε εβδομάδα στο “Route 66” του CBS.
Σε μια επανεκτίμηση της σειράς το 2012, ο κριτικός και ρεπόρτερ των New York Times Neil Genzlinger επαίνεσε τη λογοτεχνική ποιότητα των σεναρίων και σχολίασε: «Αυτή η ασπρόμαυρη τηλεοπτική σειρά μισού αιώνα αντιμετώπισε ζητήματα που φαίνονται πολύ του 21ου αιώνα».
Αρκετοί ηθοποιοί που συνέχισαν να αποκτούν μεγαλύτερη φήμη εμφανίστηκαν στην παράσταση, συμπεριλαμβανομένων των Martin Sheen, Robert Redford, Robert Duvall και Barbara Eden.
Το «Route 66» ξεκίνησε το 1960 και ο κ. Μαχάρης αποχώρησε από την παράσταση το 1963. Ο συμπρωταγωνιστής του, Μάρτιν Μίλνερ, απέκτησε νέο συνεργάτη, τον οποίο υποδύθηκε ο Γκλεν Κόρμπετ, και η σειρά συνεχίστηκε για μια ακόμη σεζόν.
Ο κ. Μαχάρης απέδωσε την αποχώρησή του σε λόγους υγείας (έπασχε από ηπατίτιδα), αλλά η Κάρεν Μπλόχερ, συγγραφέας και μπλόγκερ που πήρε συνέντευξη από τον κ. Μαχάρη και άλλα κύρια πρόσωπα της εκπομπής, έγραψε το 2006 ότι η ιστορία ήταν πιο περίπλοκη.
Ο Χέρμπερτ Μπ. Λέοναρντ, ο εκτελεστικός παραγωγός της σειράς, «νόμιζε ότι είχε προσλάβει έναν νεαρό για το σόου, έναν ισχίο, σέξι άντρα και έναν καλό ηθοποιό που θα πήγαιναν όλα τα κορίτσια», έγραψε η κ. Blocher. «Όλα αυτά ίσχυαν για τον Μαχάρις, αλλά όχι ολόκληρη την ιστορία, όπως ανακάλυψε ο Λέοναρντ με θυμό και απογοήτευση. Ο Τζορτζ ήταν ομοφυλόφιλος, όπως αποδείχθηκε».
Η κ. Blocher απέδωσε την αποχώρηση του κ. Μαχάρη σε μια σειρά παραγόντων. «Οι παραγωγοί ένιωσαν προδομένοι και εξαπατημένοι όταν έμαθαν για τον σεξουαλικό προσανατολισμό του Μαχάρη και δεν τον εμπιστεύτηκαν ποτέ ξανά», έγραψε, προσθέτοντας, «Ο Μαχάρης, από την πλευρά του, άρχισε να αισθάνεται ότι κουβαλούσε την παράσταση και δεν τον εκτιμούσαν».
Ο κ. Μαχάρης συνελήφθη το 1967 με την κατηγορία της «άσεμνης συμπεριφοράς» και το 1974 με την κατηγορία της «σεξουαλικής διαστροφής» για κρουαζιέρες σε ανδρικά μπάνια.
Δεν συζήτησε τη σεξουαλικότητά του σε συνεντεύξεις, αλλά περιέγραψε με περηφάνια ότι ήταν το γυμνό κέντρο του Ιουλίου 1973 στο περιοδικό Playgirl στο Esquire το 2017.
«Πολλοί τύποι με πλησίασαν», είπε, «και μου ζήτησαν να το υπογράψω για τις «συζύγους» τους».
Ο κ. Μαχάρης είχε κάνει θεατρικές δουλειές με καλή υποδοχή πριν γίνει τηλεοπτικός σταρ. Το 1958 έπαιξε έναν δολοφόνο σε μια παραγωγή Off Broadway του «Deathwatch» του Jean Genet. Γράφοντας στους New York Times, ο Louis Calta περιέγραψε την ερμηνεία του κ. Maharis ως «σωστά ασταθή, σκληρή, απαλή και πονηρή».
Δύο χρόνια αργότερα, ο κ. Μαχάρης εμφανίστηκε στο «Zoo Story» του Edward Albee στην παραγωγή του Off Broadway στο Provincetown Playhouse. Εκείνη τη χρονιά ήταν ένας από τους 12 νέους ηθοποιούς που έλαβαν το Παγκόσμιο Βραβείο Θεάτρου. Οι άλλοι νικητές ήταν οι Warren Beatty, Jane Fonda, Patty Duke και Carol Burnett. Το 1962, έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Emmy για τη δουλειά του στο “Route 66”.
Το 1963, ο κ. Μαχάρης είπε σε συγγραφέα για τους Times ότι αντιμετώπιζε την τηλεοπτική σειρά σαν δουλειά στο θερινό στοκ θέατρο.
«Η σειρά με δίδαξε πώς να διατηρώ την ακεραιότητά μου και να μην με ρουφάει συμβιβασμούς», είπε.
Ο Γιώργος Μαχάρης γεννήθηκε στο τμήμα Astoria του Queens την 1η Σεπτεμβρίου 1928, γιος Έλληνα εστιάτορα. Παρακολούθησε το Flushing High School και αργότερα υπηρέτησε στους πεζοναύτες.
Πριν πετύχει ως ηθοποιός, είπε σε συνεντεύξεις, είχε εργαστεί ως μηχανικός, δάσκαλος χορού και μάγειρας μικρής τάξης. Όμως, είχε φιλοδοξήσει πρώτα να κάνει καριέρα στο τραγούδι και αφού έγινε τηλεοπτικός αστέρας ηχογράφησε άλμπουμ όπως τα «George Maharis Sings!», «Portrait in Music» και «Just Turn Me Loose!» Τουλάχιστον ένα σινγκλ, το “Teach Me Tonight”, έγινε επιτυχία.
Μετά την αποχώρησή του από το “Route 66”, ο κ. Μαχάρης εμφανίστηκε σε ταινίες μεγάλου μήκους, όπως η “Sylvia”, με τον Carroll Baker και “The Satan Bug”, ένα δράμα επιστημονικής φαντασίας (και οι δύο του 1965). Δοκίμασε ξανά τηλεοπτικές σειρές το 1970 ως πρωταγωνιστής ενός τραγουδιού του ABC «The Most Deadly Game», με τον Ralph Bellamy και την Yvette Mimieux, αλλά το σόου κράτησε μόνο τρεις μήνες.
Στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του ’80, έκανε γκεστ εμφανίσεις σε άλλες τηλεοπτικές σειρές, συμπεριλαμβανομένων των “Police Story”, “The Bionic Woman” και “Fantasy Island”. Έκανε περιστασιακές τηλεοπτικές ταινίες, συμπεριλαμβανομένου ενός σίκουελ του «Rosemary’s Baby» του 1976 με κακές κριτικές. Εργάστηκε σπάνια στη δεκαετία του 1980 και έκανε την τελευταία του εμφάνιση στην οθόνη σε δεύτερο ρόλο στο «Doppelganger», μια ταινία τρόμου του 1993 με πρωταγωνίστρια την Ντρου Μπάριμορ.
Πληροφορίες για τους επιζώντες του δεν ήταν άμεσα διαθέσιμες.
Λόγω του προγράμματος των γυρισμάτων του όταν προβλήθηκαν οι εκπομπές, ο κ. Μαχάρης δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει το «Route 66» μέχρι να επανακυκλοφορήσει σε DVD το 2007, είπε στην ιστοσελίδα Route 66 News εκείνη τη χρονιά.
«Έμεινα πραγματικά έκπληκτος πόσο δυνατοί ήταν», είπε. «Για πρώτη φορά, μπορούσα να δω αυτό που είχαν δει άλλοι άνθρωποι».
Σε μια συνέντευξη την ίδια χρονιά με τους The Chicago Sun-Times, σκέφτηκε τις ημέρες του “Route 66” και πώς άλλαξε η χώρα από τότε. «Θα μπορούσατε να πάτε από τη μια πόλη στην άλλη, ίσως 80 μίλια μακριά, και ήταν ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος», είπε. «Τώρα μπορείς να διανύσεις 3.000 μίλια και μια πόλη είναι ίδια με την επόμενη».
[ad_2]
Source link
